Czarny i biały

Coś to moje blogowanie podupadło. Nie chciałam pisać, że to znowu koniec – taki mechaniczny. Pomyślałam, że może dać szansę blogowi umrzeć śmiercią naturalną. Życia w nim nie ma od dawna. Na siłę nie warto pisać. Ja się nie ma o czym pisać, to lepiej nie pisać nic. Mogłabym napisać prawdę, ale byłaby trudna w odbiorze. Zaczytuję się ostatnio w blogach – radosnych, kolorowych ale i takich że łzy napływają same – natychmiast. Pochłaniam blogi o rękodziele, przeróbkach i innych twórczościach. Na koniec czytam o matkach – uśmiechniętych i radosnych, mających gromadkę dzieci i dom na wsi… Przestałam czytać duchowo religijne wypociny innych. Cudne to wszystko. Abstrakcyjne niemal. Mój blog czarny i smutny od zawsze. Na rękodzieło czasu brakuje. A matki te podziwiam ale im nie wierzę. Duchowe tematy przestały mnie interesować. Uwielbiam te blogi. Jest ich chyba ze 20. Może więcej. Każdy zawiera jakąś cząstkę mnie. W każdym po trochu się odnajduję. I wystarczy mi ten cudzy ekshibicjonizm. Co zatem z „to co prawdziwe w nas”? Myślę, że powstanie lustrzane odbicie. Tym razem w bieli. Totalnie, maksymalnie anonimowe.

Metalowy wieszak

Był sobie metalowy ciemnobrązowy wieszak z napisem "HIS". Niestety nie zrobiłam zdjęcia przed przemianą. Mam zdjęcie "po". Wieszak został zeszlifowany, pomalowany i ozdobiony metodą decoupage.

Szafeczka Shabby Chic

Trochę mnie tu nie było. .......... Szukałam. Szukam nadal. Nie jest łatwo. To najprawdziwsza prawda z tym powrotem z siedmioma innymi gorszymi bałaganiarzami... najprawdziwsza. Do tej pory posprzątać nie mogę. Ale w międzyczasie odkryłam coś co wciągnęło mnie całkowicie. Otóż Shabby Chic. Aktualnie pracuję nad kilkoma różnymi meblami. Jeden z nich to szafeczka z okresu międzywojennego. Wyszperana gdzieś w sieci. Przed i po. Oczywiście własnymi rękoma bez pomocy żadnej innej. Jeszcze nie jest skończona, ale już mogę ją przedstawić.

Ta pogoda to jakieś jaja

Kurczak i filc

TheTreeSong

Music by Caroll
Photos by Amysh

W lewo skręt

Chyba zabawna sytuacja mnie dziś spotkała. Otóż jadąc samochodem dotarłam do skrzyżowania bez świateł. Byłam na podporządkowanej i chciałam skręcić w prawo. Nie było to zbyt skomplikowane. Naprzeciwko mnie stał samochód z kierunkowskazem w lewo – on już miał gorzej. Chcąc być miła postanowiłam PANA przepuścić. Pokazałam mu ręką żeby jechał – pan po tym moim akcie dobroci popukał się w czoło – pokazując że to ja mam pierwszeństwo… Ja to wiem, więc pokazuję panu żeby jednak jechał. Na co pan wzruszył ramionami i z wielką łaską wjechał przede mnie.
Nawet nie marzyłam o podziękowaniu „migaczami”. Miałam raczej obawy, czy pan nie wyskoczy i nie zrobi mi bury… naprawdę.

Jak to ma się do mnie? Otóż ja ciągle dostaję coś od Pana Boga, często nie bardzo wiedząc dlaczego, albo wręcz nie chcąc tego w danym momencie. Za niektóre nazwijmy to – prezenty- prawie się rozstaliśmy…
Przez niektóre prawie duchowo umarłam – bo ich nie chciałam. Bo nie wiedziałam, że powinnam chcieć.

Bóg zawsze daje człowiekowi dużo prezentów, tylko człowiek nie potrafi ich z ufnością przyjmować.

Dzięki Boże za ten prezent z 2004, 2006, 2009, ten z grudnia 2010 i wiele innych…